Plek, die digter; mens, die digter

John Felstiner sê: “Our word-sense renews a place on earth that’s long been unrecognized for itself.”

Die digter en die woordsmid is die oproeper van geheue, die herskepper van plek in die hede. “Through time and memory, poems go about remaking place. [R]eclaiming a place of […] desire has everything to do with wordcraft, art, light.” (Felstiner 2009)

In die herskepping en her-oproep van plek word dit ‘n plek gemaak van stories, ingevul deur drome en verbeelding. David Abram sê: “A world made of story is an earth permeated by dreams, a terrain filled with imagination.” Dit is egter nie soseer die mens/digter se verbeelding nie, as wat dit ook die aarde en die plek self se verbeelding is wat medeskepper en -verteller is. Ons lewens is ingebed in die ewig-veranderende, ewig-evolerende plek waarin ons onsself bevind, in die psige van plek.

Die veranderende plek, soms gevul met son en lig, soms met storm en wind, dui op die vloeibare atmosfeer van plek. Dit is wat Abrams “the mind of place” noem: “So mind is not experienced as an exlusively human property, much less as a private possession that resides within one’s head.” Hy gaan voort deur te sê:

“While there may indeed be an interior quality to the mind, for a deeply oral culture this interiority derives not from a belief that the mind is located within us, but from a felt sense that we are located within it, carnally immersed in an awareness that is not ours, but is rather the Eairth’s.” (Abrams 2010:271)

Plek skep sy eie atmosfeer, nie as ‘n stel afgeronde feite nie maar as ‘n aaneenlopende verhaal waarin ons deelnemers en medeskeppers is deur ons benoeming en verwoording daarvan.

Uiteindelik is die mens nie net die digter van plek nie, maar is plek self sy eie digter: die ritme van somer en winter, die tempo van blare se hernuwing, die tyd van vrug dra, seisoene van wind en seisoene van stilte – al hierdie fenomene word die kragtige aktante wat die mens van ‘n stel sensuele metafore voorsien vir ons eie komplekse emosies. Die mens is dus ingebed in ‘n groter gemeenskap van aktante of subjekte, die meer-as-menslike wesens wat hom of haar omring en wat voortdurend hulself skryf.

©Susan Smith

Advertisements